Yıllardır araya araya bir türlü bulamadığım müstakil evi sonunda bulduk bugün aldım ama tam istediğim gibi değil maalesef şehre oldukça uzak :( buna da şükür olmaması çok zordu artık git gel yapacağım en azından kuzularımı oraya alıştırıp bırakabilirim.
Üç kızımın ameliyat zamanı geldi, her ameliyat zamanı aynı sıkıntıları yaşıyorum üzülüyorum kahrediyorum ama biraz zaman geçince onlar iyileşince iyiki ameliyat oldular en azından biraz daha rahat sadece kendilerinden sorumlu oluyorlar diyorum. Geçen haftadan aradığım veteriner bugün 3 ünüde saat 9 da getir dedi gittim ameliyat oldular tüylü kızımın yumurtalığında kist bile varmış tıpkı insanlar gibi onlarda,
Beyaz kedimi bu gece salona koydum gece pencere yarım açık kalıyordu o pencereye sıkışmış sabah gittiğimde gördüm çıkarttım ama çok acı çekiyordu. saat 09:00 gibi öldü. kurtuldu ama benim yüzümden öldü diye vicdan azabı çekiyorum.
26 Mart cuma günü evime gelmişti :(
ÖLMÜŞ EV
3 adet ölmüş ev gördüm. Bu sebeple evimdeki lüzumsuz her şeyi vaktiyle dağıtmanın yoluna bakıyorum. Sizin için değerli olan şeylerin başkaları için son derece değersiz olabileceğini bu sayede öğrendim. Vaktiyle dağıtın yoksa geride bıraktıklarınıza çok yük oluyorlar.
Siz hiç ölmüş bir evde kaldınız mı?
Tabaklarının dolaplarında öldüğü, en güzel fincanlarının, gümüş tepsilerinin, kristal bardaklarının raflarında can verdiği bir evde?
Bir ev, içinde yaşayan öldüğü anda ölmez, evin ölümü daha uzun sürer, onun ölümü illa ki daha yavaş ve daha acılıdır.
Açılmaya başlanan çekmeceler ve içindekiler ölür önce...
Gümüş çatal bıçak takımları ve kutu kutu dantel sehpa örtüleri, rahibe işi masa örtüleri ölür. Hiç kullanılmamış olsa bile o çekmecelerde o kutularda yaşayan örtüler, evin sahibi öldükten sonraki “göz atılmalar” sırasında, büyük bir acıyla ölürler... Çekmecesiyle birlikte ölürler; çekmecenin ferforje kulbu, topuzlu anahtarı, üzerindeki camlı büfesi, bir, iki “bakılmadan sonra” ölür...
Sonra yerdeki Hereke’ler, Bünyan’lar vardır sırada... Yıllarca üzerinde gezen sahibinin terlik topukları delmez de ondan sonra gelenlerin “acaba ne yapsak bunları” bakışları, kurşuna dizmiş misali deler, öldürür onları... Masalar ölür “ah nasıl taşıyacağız bunları” laflarını duyunca, biblolar ölür “kime vereceğiz bunları” sözleri üzerlerinde uçuşunca...
Onca yıl yaşanan evdeki ayna sırları düşmüştür, kenarı kırılmıştır, çerçevesi solmuştur, ölmemiştir ama şimdi yabancı baktığı gibi ona, oracıkta ölmüştür...
Yatak bazası altındaki hurçta misafir takımları, banyodaki hasır kutuda lavanta keseleri; yıllardır el değmemiştir, ölmemişlerdir de “ne yapacağız bunları”, diye değen ilk el, öldürür onları... Bakılmayan fotoğraflar, bakılmadıkları yerlerde yaşarlar; “nereye koyacağız şimdi bunları”, diye bakan ilk kişinin ellerinde ölürler.
Tüm eşyalar iç geçirirler son nefeslerinde “en azından o gün, elbiselerle biz de gitseydik, acı çekmeden ölüp bitseydik” diye...
Aynadaki sır değildir ki bu, herkes bilir; evin ruhu şimdi, tuvalet dolabındaki tuz ruhu olsa, daha değerlidir.
Siz hiç ölmüş bir evde kaldınız mı?
Kalmayınız... Ölmezsiniz ama ağır yaralanırsınız.
◊ Burak Akkul (Gazeteci/yazar)
Dombilimi ne zamandır ameliyat etrirmem gerektiğini düşünüyordum. Bugün ameliyat ettirdim. Umarım hepimiz için hayırlısı olur inşallah
