"Çocuk sessizce çöle bakıyordu. Yıldızlar sanki ona göz kırpıyordu. Her biri bir hikaye anlatıyordu, her biri bir sır saklıyordu.
‘Büyükler her şeyi sayılarla ölçer,’ diye düşündü. ‘Ama onlar kalp ile görmeyi unuttular.’
O, yolun uzun olacağını biliyordu, bazen yorulacak, bazen yalnız kalacaktı. Ama yine de korkmuyordu. Çünkü bir gülü vardı. Bir dostu vardı. Bir hatırası vardı.
İnsan sevdiği şeylere karşı sorumludur. Bir kez kalbini bağladıysan, artık kaçamazsın.
Ve o an anladı ki, gerçek hazine uzaklarda değil... insanın içindedir."
