Kimse kimsenin hayatını bozamaz. Yüce Yaratıcı dilemedikçe ve hayatımıza iznimizle kattıklarımız dışında, gün gelir o izni kullanarak karmaşıklaştırırlar hayatımızı. Bu yüzden şikayet de gereksizdir. Hayatın kendisi tecrübedir aslında. Öğrenmenin en zoru, bizzat yaşadıklarımızdır. Yaşam içinde sevdiklerimiz ve sevmediklerimiz olur Zaman zaman hayatımızın içine aldıklarımız, zaman zaman da çıkardıklarımız. Ancak kaç yıl sürerse sürsün, hayatımızda olup bitenlerden biz sorumluyuz. Başkalarını suçlamak ise işin kolay yolu. Hayatınızın içine kimi ya da neyi aldıysanız, onun yaptıkları da aslında sizin izin verdiklerinizdir. Kimseye kızmayın. Sadece kendinize
Zaman hızla giden bir tren gibi inmek istiyorum ama o sürekli hızlanıyor sanki, koskocaman haziran ayı gitmiş bitmiş yeni bir temmuz gelmiş hoş gelmiş de hoşe gelmiş mi bilinmez...
kedilerimin bebekleri kocaman oldular, Ramazan bayramı geldi geçti, şaşam dışarıya çıkmaya alıştı, dıllım bebek kedilerden korkmaya başladı, babamın diş sorunu var çözülemedi, yeğenim evlendi, daha bir dolu şey oldu bitti... bu zaman içinde
Şans denen şeyin var olduğuna inanıyorum, ama varsa bile benim kapıma uğramadığı kesin. Hayatta başardığım şey benim çok çabalamam sonucunda ortaya çıktı sanırım. Şemsiyesiz olduğum gün yağmur yağar, markette kasaya gittiğimde cüzdanımı yanına almadığını fark ederim ya da almak istediğin şeyin sonuncusunu başkası kapar. Bankamatik sırasında uzun kuyruğa değil kısa kuyruğa girer beklerim, ama uzun kuyrukta benden sonraki insanın işi biter benimkisi bitmez çünkü muhakkak önümdeki ahmak bir türlü işlem yapmayı beceremez. Belki de işin sırrı biraz pozitif düşünmek mi acaba?
İstesem de istemesem de kabullenmek zorunda olduğum o kadar çok şey var ki.
- Beni beğenmeyen o kadar çok insan var ki (oooo Çin halk cumhuriyeti ve Hindistan nüfusunu katlarım)
- bilgim çoktur ama nasılsa bu bilgim konusunda insanlar beni hep cahil kendilerini çok bilgili görürler. (mesela oda arkadaşım gibi)
- Bazen WC'den çıktığımda ellerimi yıkamaya üşenirim. Bazen de yıkar bir daha yıkarım.
- Hayat hiç adil değil. Bazen öylece dursam bile nerede saçma aptallıklar ve saçmalıklar varsa gelir beni bulur.
- Aslında kimse ile tartışmayı sevmem ama eğer birine bir şey söylersem yaptığım açıklama o insanda antipati yaratır ben haklı olsam bile kendini haklı duruma çıkarmak için var gücüyle benle savaşır pes ederim. Sonunda özür dileyen ben olurum Nasıl oluyorsa bende akıl sır erdiremiyorum.
- Bir şeylerin iyi olması için uğraşsam da yine de hiç bir şey iyi olmayacak (ben de bırakıyorum sarhoş misali)
- Yaşlanıyorum, daha da yaşlanacağım. Her ne kadar uzun yaşamayı istemiyorsam da bunun olmayacağını biliyorum. Yaş-la-na-ca-ğım :(
- Kimse aslında gerçekten beni düşünmüyor. Çıkarlarına ters gelmediğim müddetçe beni seviyor ve düşünüyor gibiler.
- Sevdiklerim ve emek verdiklerim maalesef beni sevmiyor ve emek vermiyor.
- İnsanları asla kınamıyorum. Neden mi çünkü kınamama gerek bile yok sadece aklımdan geçireyim. Şıp başıma ve karşıma gelir.
Ahh bu insanlar… Sen normalde hiç içe dönük bir insan değildin. Zaman içerisinde yaşadıkların, gördüklerin senin artık içine dönük bir insan olmana sebep olmuş. Etrafındaki insanların nankörlüklerini gördükçe bazı şeyleri kendine saklamaya başlamışsın. Çünkü sen ne zaman kendini açsan, arkasından mutlaka seni incitecek bir şey çıktığını gördün. En yakınlarına açtığın sırların başkalarının ağzında sakız olduğunu fark ettin. En yakının bile sana bunları yaparken bir başkasını kendini açmayı asla düşünmemeyi başladın. Ortam içerisinde artık en çok konuşan değil sadece dinleyen taraf oldun. Bu durumun sebebi aslında sen değilsin. Etrafındaki güvenilmez insanlar diyebiliriz. Sadece arkadaşlarından değil, ilişkiler konusunda da kalbini çok fazla kıran olmuş. Kendi acını içinde yaşamayı tercih etmişsin. Çünkü bir başkasına anlattığın acın yani zayıf yönünün geri dönüşü kötü de olabilir. O yüzden içindekileri olduğu gibi değil de üstün körü anlatmayı tercih ediyorsun. Yalnız başına kaldığında kendini daha güvende ve huzurlu hissediyorsun. İstediğin gibi üzülüp istediğin gibi isyan edebiliyorsun. Başkalarının bakışlarını üzerinde hissetmiyorsun. Aslında içine dönük bir insan değilsin sadece insanların gerçek yüzünü bildiğinden kendinle zaman geçirmeyi tercih ediyorsun. İnsan kendi kendine yetmeli değil mi? Bizce en önemlisi de bu zaten. Eğer bir insan kendiyle vakit geçirmeyi seviyorsa, bu öz güvene sahipse zaten kimseye ihtiyaç duymaz. İhtiyaç duyulan kişi olur. O yüzden içe dönük olman kötü bir şey değil. Sen kendini nasıl mutlu hissediyorsan öyle devam etmelisin. Çünkü senin mutluluğun herkesten daha değerli.
Sen normalde çok zor bir insansın. Hayatına aldığın bir insan varsa o senin için zaten çok değerlidir. O kişilerin mutluluğu için elinden gelenin fazlasını yapıyorsun. Sevgini sonuna kadar hissettirmeye çalışıyor, mutlu olmaları için elinden geleni yapıyorsun. Fakat bazen insanların senin verdiğin değeri vermediğini fark ediyorsun. Sanki aranızdaki ilişkide bir şeyler vermesi gereken kişi sadece senmişsin gibi davranıp, çabalamak dahi istemiyorlar. Doğal olarak sen de bu duruma fazlasıyla üzülüyorsun. Onların sana davrandığı gibi davranmaya çalışıyorsun. Şöyle bir durum var ki sen onlar gibi olamıyorsun. Hayatına aldığın insana karşı sevgini göstermen gerekiyor. En azından böyle hissediyorsun. Çünkü onları mutlu ettiğini gördükçe sen de mutlu oluyorsun. Zaten ilişkiler böyle olmaz mı? Arkadaş olsun sevgilin olsun sevdiğini hissettirmen gerekir. En azından senin için insanlarla olan ilişkin bu şekildedir. Fakat onların sana bunu hissettirmemesi bir noktadan sonra canına tak etmiş! Çünkü bu durum kendini bazı zamanlar çok yalnız hissetmene sebep oluyor. Artık hayatına sana gerçekten değer veren ve sevdiğini gösteren insanları alman gerekiyor. Yoksa bu iyi kalplilikle sen daha çok üzülürsün bizden söylemesi.
Sen etrafındaki insanlardan çok farklısın. Gerek düşünce gerek karakter olarak epey uzak bir karaktersin. Anlayacağın sen onca kalabalığın içerisinde zaman zaman kendini yalnız hissediyorsun. Bu da aslında anlaşılmamaktan kaynaklanıyor. Herkese göre farklı bir yapın var. Evet, çok fazla arkadaş ortamın var ama doğru insanlar arasında olmadığını düşünüyorsun. Çünkü kendini hiçbir zaman anlatabileceğin doğru düzgün bir insan bulamıyorsun. Herkes kendi derdine düşmüş. Seni dinleseler bile anlayabileceğini düşünmüyorsun. Ama yine de sosyal ortamlarda bulunmaktan vazgeçmiyorsun. Çünkü o ortamda bulunmak seni daha iyi hissettiriyor. Ama artık farklı insanlar ve ortamlar tanıma vaktinin geldiğini düşünüyorsun. Kesinlikle haklısın. Çünkü hep aynı insanlarla birlikte vakit geçirmek insanı bir noktadan sonra geliştirmeyebilir. Yeni insanlar, yeni fikirler tanımak seni her zaman daha öne çıkarır. Çünkü farklı bakış açılarına sahip olmak bu noktada çok önemli. Belki de kendini yalnız hissetmenin asıl sebebi etrafındaki insanlardır. O yüzden kendini iyi hissettirecek insanlara ihtiyacın olduğunu düşünüyoruz. Çünkü sen anlaşılması güç bir insan değilsin. Karşındaki insanlar seni anlamıyor ya da anlamak istemiyor. Artık değişim zamanı!
